Urfa, 2025’i uğurlarken arkasına dönüp baktı. Geriye çok fotoğraf kaldı, çok söz kaldı. Ama icraat dediğin şey, bu şehrin cebine girmedi, sofrasına oturmadı, yarasına merhem olmadı.

Yıl boyunca Ankara’da masalar kuruldu. Şanlıurfa adına birlik fotoğrafları verildi, “birlik ve beraberlik” cümleleri süslendi. Kareler netti, yüzler gülüyordu. Ama Urfa’nın gündelik hayatı o karelerin dışında kaldı.

Bu şehir bir yılı daha eksiklerle geçirdi.

Sağlıkta dert büyük. Uzman doktor bulmak hâlâ mesele. Randevu aylar sonrasına veriliyor. Hele konu kanserse, Urfalı iki kez sınanıyor. Şehirde tek bir ışın cihazı var. O cihaz arıza verdi mi, hasta yola düşüyor. Gaziantep’e, Diyarbakır’a, çevre illere… Hastalık beklemiyor ama sistem bekletiyor. Yol parası, konaklama, bekleme derken insanın yükü ağırlaşıyor. Bu çağda bir ilin tek cihaza mahkûm edilmesi, kabul edilir gibi değil.

Şehir Hastanesi meselesi ise başlı başına bir hikâye. Yıllardır “bitiyor” denildi. “Az kaldı” denildi. 2025 bitti, hastane hâlâ tam anlamıyla hizmette değil. Sağlık Bakanı Kemal Memişoğlu’nun “2026’nın başında hizmet verecek” müjdesi umut verdi ama Urfa artık müjdeyle değil, tarihle konuşmak istiyor. Çünkü bu şehir aynı sözü çok kez duydu.

Eğitim desen ayrı bir yara. Öğretmen açığı kapanmadı. Kalabalık sınıflar, ücretli öğretmenlerle yürüyen bir sistem… Taşımalı eğitimle idare eden köyler hâlâ var. Çocuk çok, gelecek eksik. Eğitimdeki her boşluk, yarının sorununa dönüşüyor.

Yollara gelince… Suruç yolu hâlâ bitmedi. Adı artık halk arasında “ölüm yolu.” Kaç kaza oldu, kaç can gitti, kaç aile dağıldı. Ama yol yine yarım. Yama var, çözüm yok. Bir yol bitmiyorsa, o yolda umut da yarım kalıyor.

Birecik Köprüsü yıllardır cümlelerde yaşıyor. “Yatırım programına alınacak” denildi, “seneye” denildi. Takvimler değişti ama köprü yerinde saydı. Viranşehir ve Akçakale yolları ağır aksak ilerledi. Şehir büyüdü, trafik arttı, zaman yollarda eridi.

Hızlı tren vaadi ise kâğıt üzerinde kaldı. İhalesi konuşuldu, sözü verildi. Ama ray yok, tren yok, tarih yok. Urfa hâlâ kara yoluna mahkûm. Bu da ticarette, turizmde, sanayide geri kalmak demek.

Elektrik kesintileri 2025’te de Urfa’nın kaderi oldu. Yazın karanlık çöktü, klimalar sustu. Tarımda sulama ayrı bir kriz. GAP hâlâ afişlerde, tarlada ise su yok. Çiftçi üretmek istiyor ama borçla boğuşuyor. Elektrik faturası mahsulden önce geliyor.

Mevsimlik tarım işçileri yine çadırlarda kaldı. Çocuklar okuldan uzak, hayatın kıyısında büyüdü. Bu yıl da onların sesi pek duyulmadı. Çünkü fotoğraflarda çadır görünmüyor.

Gençler mi? İş yok, istihdam yok. Valizini alan gidiyor. Gidenle birlikte Urfa biraz daha eksiliyor. Bir şehir gençlerini tutamıyorsa, geleceğini de tutamıyor demektir.

Sonra yine fotoğraf…
Yan yana dizilmiş isimler, süslü cümleler.
Altına yazılmış: “Her şey Urfa için.”

Ama Urfa’nın mutfağında karanlık, tarlasında susuzluk, yolunda tehlike, hastasında çaresizlik var.

Bizim burada bir söz var:
“Fotoğraf karnı doyurmaz.”

2025 böyle geçti.
Pozlar netti.
Vaatler çoktu.

Ama Urfa yine bekledi.
Ve beklemekten yoruldu.

Bu şehir bağırmıyor.
Ama unutmaz.

Çünkü Urfa bilir:
Fotoğraf silinir,
dert kalır.

Urfalıların tepkisi net: “Fotoğraf çekiliyor ama hayatımız değişmiyor.”

Yıllardır aynı sorunlar konuşuluyor, aynı vaatler veriliyor. Ancak Urfa’da değişen bir şey yok.

Şanlıurfa artık yeni fotoğraflar değil, gerçek icraat istiyor.