Işığı ayarlarsınız, kadrajı belirlersiniz, güzel olanı öne çıkarırsınız. Sonra herkesin görmek istediği bir görüntü çıkar ortaya.

Ama şehirler fotoğraftan ibaret değildir.

Kadrajın dışında kalanlar da şehrin gerçeğidir.

Şanlıurfa’da bugün sorulması gereken soru tam da bu:

Cumhurbaşkanı’na Urfa’nın fotoğrafı mı gösteriliyor, gerçeği mi?

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Şanlıurfa Şehir Hastanesi’nin açılışı için kente geldi.

2 bin yatak kapasiteli hastanenin hizmete girmesi elbette önemli bir yatırım.

Devletin yaptığı yatırımlar anlatılacak.

Rakamlar verilecek.

Açılışlar yapılacak.

Bunların hepsi siyasetin ve kamu yönetiminin doğal parçası.

Fakat bir şehirde kurdele kesildiği anda hikâye bitmez.

Asıl hikâye, kapılar vatandaşın kullanımına açıldığında başlar.

Bir hastanenin kaç yataklı olduğu kadar, o yatakların başında kaç uzman hekimin bulunduğu önemlidir.

Bir okulun kaç derslikli olduğu kadar, o sınıflarda kaç öğrencinin eğitim gördüğü önemlidir.

Bir yolun kaç kilometre olduğu kadar, vatandaşın o yolda ne kadar güvenli seyahat ettiği önemlidir.

İşte Urfa’nın meselesi de burada başlıyor.

Urfalı bir şey söyler:

“Hele bir de öbür tarafına bak.”

Biz de biraz öbür tarafa bakalım.

Şehir Hastanesi var.

Peki uzman hekim ihtiyacı ne olacak?

Yeni hastane var.

Peki bazı branşlarda doktor ihtiyacı nasıl giderilecek?

Yeni eğitim yatırımları var.

Peki derslik ve öğretmen ihtiyacı ne durumda?

Yollar yapılıyor.

Peki yıllardır gündemde olan ulaşım sorunları ne olacak?

Suruç yolu ne olacak?

Uçak seferleri konusunda Şanlıurfa’nın beklentileri ne olacak?

Şehir Hastanesi çevresindeki ulaşım ve yaklaşık 400 dönümlük alanın geleceği nasıl şekillenecek?

Bunlar muhalefet olsun diye sorulan sorular değil.

Bunlar vatandaşın hayatına dokunan sorular.

Cumhurbaşkanı’nın Şanlıurfa’ya geldiğinde kentin bütün sorunlarını tek tek sıralaması elbette beklenemez.

Zaten mesele bu değil.

Mesele şu:

Bu sorunlar Cumhurbaşkanı’nın önüne gerçekten konuluyor mu?

Çünkü Ankara, Şanlıurfa’nın her mahallesini göremez.

Cumhurbaşkanı her hastane koridoruna giremez.

Her okulun kapısını açamaz.

Her yolu kullanamaz.

Her vatandaşın derdini dinleyemez.

Bu nedenle siyasetçinin, bürokratın, belediye başkanının, teşkilat yöneticisinin ve sivil toplum temsilcisinin temel görevlerinden biri, sahadaki gerçeği karar vericilere doğru biçimde taşımaktır.

Üstelik makama giderken gerçeği süslememek gerekir.

“Ne ise o.”

Urfa’nın diliyle söyleyelim:

“Eksiği varsa eksiği söyleyeceksin.”

İyi haberi taşımak kolaydır.

“Şu yatırım yapıldı.”

“Bu tesis açıldı.”

“Şu kadar kaynak aktarıldı.”

“Şu kadar proje tamamlandı.”

Bunlar elbette anlatılmalı.

Ama dosyanın diğer sayfası da olmalı:

“Burada doktor eksik.”

“Burada öğretmen açığı var.”

“Bu yol hâlâ sorun.”

“Bu uçuşlar yetmiyor.”

“Bu alan için kentin beklentisi var.”

İşte asıl mesele burada.

Çünkü iyi haber alkış getirir; sorun ise çözüm sorumluluğu doğurur.

Kamu yönetiminin başarısı da yalnızca yapılanları anlatmakla değil, yapılamayanları dürüstçe ortaya koymakla ölçülür.

Burada kimseyi peşinen suçlamaya gerek yok.

“Şu kişi Cumhurbaşkanı’na hiçbir şey anlatmadı.” demek için elimizde kesin bir veri olmayabilir.

Fakat kamuoyunun soru sormaya hakkı var.

Şanlıurfa’nın bütün sorunları, karar vericilere aynı açıklıkla ulaşıyor mu?

Eğer ulaşıyorsa, güzel.

O zaman mesele daha da basit:

Sonuç nerede?

Eğer ulaşmıyorsa, o zaman da başka bir soru çıkar:

Neden?

Bu soruların sorulması siyaseti yıpratmaz.

Tam tersine, siyasetin sahayla bağını güçlendirir.

Çünkü bir şehirde yöneticilerin görevi yalnızca başarıları anlatmak değildir.

Eksikleri de anlatmaktır.

Vatandaşın şikâyetini taşımaktır.

Gerektiğinde kendi siyasi çevresine karşı bile “Burada sorun var.” diyebilmektir.

Milletvekili bunu yapmalı.

Belediye başkanı bunu yapmalı.

Bürokrat bunu yapmalı.

Sivil toplum bunu yapmalı.

Gazeteci de bunu yapmalı.

Çünkü şehirlerin gerçek gündemi, protokol masalarında değil, vatandaşın günlük hayatında ortaya çıkar.

Şanlıurfa son dönemde büyük bir organizasyona ev sahipliği yaptı.

TEKNOFEST ile milyonlarca insanın dikkatini çekti.

Göbeklitepe, Balıklıgöl, Harran…

Bunlar zaten bu şehrin dünya çapındaki değerleri.

Ama Urfa bundan çok daha fazlası.

Genç nüfusuyla…

Tarımıyla…

Sanayisiyle…

Turizm potansiyeliyle…

Üretimiyle…

Ve geleceğe dair beklentileriyle…

Şanlıurfa’nın artık yalnızca “potansiyeli yüksek şehir” olarak anılmaya değil, bu potansiyeli gerçeğe dönüştürecek yatırımları ve çözümleri görmeye ihtiyacı var.

Bunun ilk şartı ise sorunu doğru tarif etmek.

Sorunu söylemek Urfa’yı kötülemek değildir.

Tam tersine, Urfa’nın hakkını aramaktır.

Kibar Feyzo’nun hikâyesinde sahne değişir.

Oyuncular değişir.

Replikler değişir.

Ama hikâye aynı kalırsa sonuç da değişmez.

Şanlıurfa’nın artık yeni bir sahneye değil, yeni bir hikâyeye ihtiyacı var.

Yatırımın anlatıldığı kadar eksikliğin de konuşulduğu…

Hastanenin açıldığı kadar doktorun da sorulduğu…

Okulun yapıldığı kadar öğretmenin de hesap edildiği…

Yolun açıldığı kadar güvenliğinin de sorgulandığı…

Ve Cumhurbaşkanı’nın karşısına yalnızca güzel fotoğrafların değil, fotoğrafın dışında kalan gerçeklerin de konulduğu bir anlayış.

Çünkü mesele Cumhurbaşkanı’nın Urfa’ya ne söylediği kadar, Urfa’nın Cumhurbaşkanı’na ne söyleyebildiğidir.

Urfalı bunu bilir:

“Misafir baş tacıdır; ama evin hâlini ev sahibi bilir.”

O hâlde artık soruyu bir kez daha soralım:

Cumhurbaşkanı’na Urfa’nın fotoğrafı mı gösteriliyor, gerçeği mi?

Çünkü güzel fotoğraf alkış alır.

Gerçek ise çözüm ister.

Ve eğer gerçek anlatılmazsa, sorun ortadan kalkmaz; sadece kadrajın dışında kalır.

Urfa’nın ihtiyacı da artık daha güzel bir fotoğraf değil.

Kadrajı genişletmek.

Çünkü Urfa’nın derdi kadraja sığmıyorsa, kadrajı değiştirmek gerekir.